Ben zaman koleksiyonu yapardım

Sen bilmezdin..

Topladığım her meczup hikâyeyi

Sorgusuzca doldururdum heybeme

Kelimelerim kifayetsiz kalırdı

Zamanın acımasızlığını anlatmaya sana

Susardım..

‘’Mekân zamana zarf olmaz'' derlerdi oysa

Yutkunurdum zamanı durduramayışıma

Yersiz yurtsuz kalırdım zamanın sarkacında

Bir o yana, bir bu yana sallanırdık

Akıl oyunlarında

Ve sen bilmezdin

Yüklemi, özlemi, doldurduğum zarfı

Koleksiyonumdaki siluetleri

Tanımıyorum şimdi

Şu gülerek dua eden kadını annem sanıyorum mesela

Ya da agnostik bir restle Tanrıya kafa tutan şu adamı

Babam sanmam Tanrısal bir suç mu?

Damarımdaki ilaçları zerk edebilseydim hayata

Yapma Tanrım!

Unuttuğum her duayı ezberledim tekrar tekrar

Ve öyle çok inandım ki farkımı

Senin süslediğine

Zamanı doldurduğumca Mevlevi bir dönüşle kendime

Arındıramadım günahları çocukluğumdan

Şimdi küfretmeden ağlamıyor gözlerim

Şimdi gözlerimin rengini soruyor gözyaşlarım

Gri ağlıyormuşum ve mavi gülüyormuşum

Hangi renkte gördüğümü en iyi sen bilensin Tanrım

En siyah gecenin tüm renkleri nasıl sakladığını

Ve her anın bir hayatı hazırladığını

Eksilen parçaların heybemde takılı kaldığını

Ben mavi görüyorum umudu

Sen kara..

Ve zaman mekâna inatla koleksiyonumda soluyor

Gün gün eskiyor ruhumda Ankara