Sarmaşıklar ve güller, bir de çınar ağacı

Bu güzel bahçemizde , birlikte yaşıyordu

Muhteşem duruyordu, orda çınar ağacı

Sarmaşıkları bile , sırtında taşıyordu

Göklere uzanırken, eğilmezken hiç yere

Bir gün bu ulu çınar, kurudu birden bire

Yaşlılıktır diyerek, boyun eğdik kadere

Kuruyan her bir dalı, çaresiz  düşüyordu

Güller de sararmaya, başlayınca aniden

Olmalıydı mutlaka, yaştan başka bir neden

Bir şeyler yapmalıydım, hiç vakit kaybetmeden

Aklımda binbir soru, cevapsız koşuyordu

Sarılmadan ağaca, duramayan ayakta

Sarmaşıklar boğmuştu, köklerini toprakta

Vicdan olmazdı elbet, böyle bir asalakta

Şimdi de güllerime, mezarlık eşiyordu

Söktüm attım onları, çok  zayıftı kökleri

Arsızca çoğalması, ürkütür korkakları

Bir gidip bin gelse de, temizle toprakları

Güllerim artık benim, yeniden ışıyordu