Düştü cemre havaya; sırada su, toprak var

Birer hafta arayla doğada canlanma var

Böyle gelirmiş bahar; mis kokacak topraklar

Isındıkça tabiat yürekte ısınma var

Azaldıkça rutubet ağrılarda dinme var

Az bir esinti ile coşacak uçurtmalar

Yaşama coşkusuyla pek güçlenir umutlar

Doğanın renklerinde mutlak iyimserlik var

Görebilmek önemli; bu yeti insanda var

Yaradan’dan ötürü sever yaratılanlar

Barış, güven ve huzur arzu eder insanlar

Yok olsun kötülükler; zalime felaket var

Bencillik ve kıskançlık insanın özünde var

Zararlıdır fazlası; alt üst olur duygular

Yetmeli bir yudum su, biraz aş ve çabalar

Dil, kalp, dimağ üçgeni inanan yürekte var

Sen, ben, o yok tasada ve kıvançta, herkes var

Renklerde, desenlerde huzur arar insanlar

Değil mi ki insanlık için bütün uğraşlar

Şerde hayrı arayan insanda yücelik var

Doğar, yaşar, göçeriz; ömrün de bir sonu var

Sade bedendir göçen; yaşamaktadır ruhlar

Israr etmek hatada zatı yüceltmez, dostlar

Bilmemek ayıp değil, öğrenmekte mana var

Kilometre taşları ömrümüzde her dem var

Zaman, nefes, enerji heba olmasın, dostlar

Dilerim nasip olur daha nice baharlar

Bunu da karaladım, hamdolsun, ilhamım var

22.02.2012