İnsanî korkular şiire doldu,
Susunca şairler, korktu dediler.
Belki de korkudan bir şair öldü,
Ölen ölsün zaten, çoktu dediler.
Şiirler yüzünden bulsam belamı,
Beğenmezler elbet dili, kelamı.
Sonrada keserler sözü selamı,
Aramıza nifak, soktu dediler.
Dediler, dediler neler dediler,
Her ne söz dedimse beğenmediler.
Halbuki her gönül beğenme diler,
Şiirle alâka yoktu dediler.
Herkesleri memnun edeyim derken,
Sesimi kestiler hem de çok erken.
Gönüller almanın imkânı varken,
Nefretler yürekte koktu dediler.
Yürürken yollarda kalan izlerin,
Dönerek ardına bakan gözlerin,
Durmuşoğlum acı olan sözlerin,
Duyanlar zehirli oktu dediler.
Hüseyin Durmuş.